Van nul naar ai.

SnapBag begon als een idee dat ontstond tijdens mijn depressieve fase na het faillissement. Ik zag mijn vriendin klooien met haar Vinted pakketjes en elke vuilniszak werd een verzendzak. Ik dacht: dit kan ook anders. Met mijn jaren ervaring bij De Telefoongids wist ik hoe bedrijven wilden adverteren op print, en wanneer je de cost per view kan omtoveren naar cost per user kan het mega interessant worden in een cross-mediaal product.

Ik werkte het uit van Base44 prototype naar een volledig systeem op Replit. Drie lagen: de consumer die punten spaart en spelletjes speelt. De partner die advertenties beheert. De admin die alles overziet.

Gesprekken met printbedrijven en adverteerders leverde positieve validatie op. Het systeem werkt. SnapBag is bewust een sideproject gebleven. Stabiliteit eerst, dromen parallel.

In mijn geschreven plan had ik een pilot waarbij ik ruimte had voor 20 adverteerders. 10 plekken zijn al vervuld.

Yarle was een project waar ikzelf gevoel mee heb. Ik train daar elke nieuwe medewerker en een onderdeel van het werk is daar acquisitie.

Het startpunt was een simpele vraag: hoe houd je als salesteam overzicht zonder ingewikkelde software en hoe maken we het bellen makkelijker.

Ik kende salesprocessen van binnenuit. Twintig jaar lang had ik zelf in teams gewerkt, geleid, en gezien waar het misging. De administratie. De opvolging. Het gebrek aan inzicht in wie wat deed en wanneer.

Yarle lost dat op. Niet met honderd functies die niemand gebruikt, maar met precies wat een team nodig heeft: weten wie je belt, wanneer je terugbelt, en hoe het team presteert.

Furniture Kings is een onderdeel van Moving-in. De focus van FK is het verhuren van meubelen aan studenten en starters. Met het team hadden ze een website, maar er miste iets. Te statisch, geen echte beleving. Het voelde niet goed.

We begonnen 's avonds te klankborden. Wat zou hij eigenlijk willen? Hoe werkt het proces van een klant? Wat mist er? Tijdens dat gesprek opende ik mijn laptop. En terwijl we praatten, bouwde ik.

Een volledige meubel-configurator. Stijlkeuze, kamergrootte, huurperiode, add-ons, levering, samenvatting. Stap voor stap, terwijl hij keek.

Ruben vroeg me om hier mee door te gaan en wilde de kosten die ik maakte met het abonnement wel betalen.

Op een avond belde hij om te vragen of ik tijd had zodat we de FK site konden bespreken. Ik kwam naar kantoor en daar vroeg hij mij om voor hem te komen werken. Dit was iets dat ik niet zag aankomen, maar het triggerde mij en ik besloot het te doen!

Wijk Isolatie had een probleem dat veel bedrijven herkennen: hoe weet je of het werk goed gedaan wordt? Inspecties, foto's, rapportages. Allemaal los van elkaar.

Quality Compass brengt alles samen in één dashboard. Medewerkers uploaden inspectiefoto's, vullen een gestandaardiseerd formulier in, en verdienen punten op basis van kwaliteit. Die punten worden live bijgehouden in een race-standenlijst.

Het resultaat: motivatie en controle in één systeem. Medewerkers willen hoger op de lijst. Managers zien in één oogopslag de kwaliteit per medewerker per dag.

Op dag 1 vroeg Ruben om voor het wekelijks LT-meeting een dashboard te bouwen. We bespraken excelsheets en wilden dit automatiseren en leuker maken. Niemand wil een excelsheet bijhouden, dus maakten we een portal met users en rechten. KPI's worden gedefinieerd, kunnen worden ingevuld en worden in dashboards weergegeven. Hoogstaand? Nee. Maar in de organisatie effectief? Zeker!

Vanuit het dashboard zijn we door gaan bouwen. De vraag: wat nou als we de naleveringen beter kunnen monitoren en ervoor kunnen zorgen dat de medewerkers minder handmatig hoeven bij te houden en over te tikken. Toen ontstond een nieuwe aanpak.

We bestudeerden de huidige situatie, brachten de gewenste situatie in kaart, kaderden sprints, bouwden op in lagen en stelden een finish.

Met name het proces van hoe we iets aanpakken was het mooiste om te leren.

Dit is het meest persoonlijke project. Mijn zoon Eden is 11 jaar. Hij heeft het AI-virus ook te pakken. En dat is mijn trots.

Eden bouwt de games. Ik zit erbij. Hij bedenkt de concepten, debugt de bugs, bespreekt de gameplay. "67 Pong" met zijn eigen handtekening als paddles. "EAT THEM BRAINZZZ" met een zombie die op zijn buik kruipt. "Wars with the Stars" als knipoog naar Star Wars.

GitHub uploaden, Vercel deployen. Dat deed hij zelf. Met hulp, maar zelf. De arcade staat live. Eden vindt het prachtig. Ik ook.

Dit project laat niet zien wat AI kan. Het laat zien wat AI doorgeeft.